ryta_t

німбы ерэтыкаў ззяюць па кінастужках
трэба ж было нашым стрыечным
так прамахнуцца

Выразіўшы свой грамадска-палітычны пратэст у храме, маладыя жанчыны свядома ці несвядома зрабілі крок да такой мадэлі, калі цэнтрам грамадскага жыцця з'яўляецца храм. Не афіцыёзны будынак, але і не плошча. А храм...

Не тое, каб мне самой такая мадэль была даспадобы. У мяне свядомасць больш секулярная. Але дзіўна, што гэты крок не ацанілі, - хаця б крыху, хаця б не ў тым выглядзе, ўякім гэтая вар'яцкаяакцыя была рэалізаваная, але ў патэнцыяле, - дзіўна, што гэтага не заўважылі тыя мае браты і сёстры,якія мараць пра праваслаўную дзяржаву...

А на "інспірацыю" з Захаду гэта непадобна. На мой погляд, тут усё зроблена якраз вельмі па-руску: з анархічным размахам, бальшавіцкім радыкалізмам, і... Еўрапейцы канцэптуальна-мастацкае блюзнерства выстаўляюць у галерэях, палітычня пратэсты выражаюць на вуліцах. А рускія дзеўкі прынеслі свой сацыяльна-палітычна-душэўны пратэст проста ў храм.

Праходзячы калідорамі і сустракаючы яе - ненадоўга, мімаходам, -
баючыся, што маё любазнаўства будзе заўважанае, -
баючыся вульгарна парушыць гэтым любазнаўствам павагу да чалавека, -
даследую смерць. Я хачу з ёю пазнаёміцца. Ведаць болей.






(ЗЫ: нядаўна быў невялічкі шанец пазнаёміцца занадта блізка... уф! дзякуй Богу, аддзелалася... здаецца, у маім выпадку хвароба была несур'ёзнай... затое прымусіла задумацца... крыху пагуляць у "лайно" ці ў Паліяну, знаходзячы добрае ў непрыемнай сітуацыі... у выпадку празаічнай і неэстэтычнай хваробы пазітыўныя бакі былі ў: а) шанцы набыць больш мудрасці з-за некаторага набліжэння тэмы смерці; б) усведамленні таго, што тое, што я лічыла хібамі свайго здароўя з-за таго што ўзрост ужо не той, было, мажліва, толькі сімптомамі хваробы, а значыць, за мінусам гэтай хваробы я, калі зусім вылечуся, буду здаровая як бык!! в) шанец мужнага і пакорлівага пераношання... ну ці хаця б некаторай маральнай падрыхтоўкі да гэтага г) прыемнае адкрыццё: ня ведаю як у выпадку рэальна вялікага шанцу адправіцца ў іншы свет - але ў выпадку НЕВЯЛІЧКАГА шанцу мая цікаўнасць да гэтай тэмы не знікае...

Калі ўнутраны голас раптам кажа:
"Сёння - ніякага алкаголю". -
Заўсёды варта без размоваў паслухацца гэтага голасу.

Баліць праблема царкоўнай еднасці.
Баліць. Хаця гэта яшчэ не боль, гэта хутчэй слёзы, поўныя салодкай надзеі...
І грэе, грэе душу Касцёл.
Не толькі мне; і маме маёй. І сяброўцы з Ліды (яна таксама праваслаўная, як і я; і прыкладна ў той жа перыяд, што і я, прайшла праз цяжкавата-змрочнае ўвацэркаўленне, з акунаннямі ў празмерную строгасць і эсхаталагічныя страшылкі сумнеўнага паходжання кшталту "Поученій старца Антонія")...
А тыя, каму каталіцтва зусім не грэе душу, - гэта, гляжу часам, у асноўным людзі з вялікарускімі каранямі...
Га, ім лёгка казаць... Лёгка крытыкаваць...
...А мары збываюцца.
Я марыла пра нейкую "унію надварот". У сэнсе, Унія была каталіцтвам з праваслаўным абліччам, - а я марыла пра праваслаўе з элементамі каталіцкай эстэтыкі. Напэўна, пра уніяцкую царкву, якую пасля ўз'яднання не кранулі змены ў абраднасці (ну, акрамя самых прынцыповых).
І вось. Зараз у мяне праз дарогу - храм трынаццатага стагоддзя, у якім праходзяць праваслаўныя службы.
Усё ў такой гармоніі. Зусім, на мой погляд, не парушаецца праваслаўны дух.
Грэкі файныя - але гэта іншая тэма...
Шэрагі стулляўт ніхто ўбіраць не стаў - але мажлівасцю пасядзейь ніхто асабліва не злоўжывае. Стаяць, у асноўным. Так файна, калі пры гэтым ёсць магчымасць трымацца за высокую спінку стула перад табой.
Але сумна ад таго, што толькі праваслаўныя службы і праводзяцца. Грэкі занялі адзін з прытвораў. Цудоўныя сакральныя памяшканні, прыгожае Распяцце і выявы Мадонны... Пустуючыя алтары і спавядальні.
Прыходзілі б і католікі, і пратэстанты. Мо гэта было і кананічна, - калі б займалі мы, католікі і пратэстанты, розныя нефы?
...На пасхальнай службе святар у пропаведзі выразіў малітоўнае жаданне, каб усе хрысціяне маглі прычашчацца разам...
Што вы, я зусім не пра вульгарную эклектыку!.. Я пра сапраўдную еднасць на праваслаўнай аснове...

Ня ведаю, наколькі разбуральна, бо ніколі не глядзела.
Больш за тое, - ня ведаю нікога з тых, хто яго глядзіць. У маім атачэнні. (Можна, канешне, перапытацца ўва ўсіх, каб праверыць).
А паколькі маё атачэнне - гэта часткова рэпрэзентатыўна, то маю смеласць думаць, што ёсць вялікая частка насельніцтва, культуру якой дом-2 не разбурыць.

Айцец А. Кураеў:
"Приведу пример: в интернете ходят списки цитат из святых отцов о том, что еретиков и кощунников надо казнить. Я составил и тоже опубликовал другой список цитат, тоже святых отцов и на эту же тему, но с противоположными суждениями. Если тебе нравится та или иная позиция, имей в виду, что это твой выбор, а не просто твое «смиренное послушание православному преданию».

Вось так. Проста і з густам: ПАСЛУМЯНАСЦЬ НЕ ПАЗБАЎЛЯЕ АД АДКАЗНАСЦІ.
За свае выбары.
Калі нешта раблю па паслухмянасці, - усё адно гэта азначае, што бяру на сабе поўную адказнасць за тое, ШТО раблю. За ЗМЕСТ свае паслухмянасці...
Вось так. Проста, і... ажно ў галаве зайграла музыка, якая першая трапілася пад руку (зараз гэта была Канцлер Ги "Плач Гильгамеша об Энкиду")))- кляты/бласлаўлёны Галівуд навучыў галаву ў моманты прасвятлення ўключаць саўндтрэкі?..

Игорь АЛЕКСЕЕВ, врач-кардиолог, кандидат медицинских наук, поэт, инвалид первой группы, герой просьбы о помощи на нашем сайте: у Игоря рак кишечника, сопровождаемый постоянными острейшими болями (поэт Игорь Алексеев умер 7 апреля 2008 года)
- Я люблю жизнь во всех ее проявлениях. Тем более что даже сейчас, находясь на грани жизни и смерти, я очень активно занимаюсь творческой деятельность. Пишу прозу, готовлю к выходу книгу сказок и поэтический сборник. Кроме того, веду страницу на сайте радио ВВС, участвую в жюри конкурса имени Н.С. Гумилева. Суицид тяжкий грех. А я православный христианин. Так что проблемы выбора у меня нет. Как христианин я отрицательно отношусь к эвтаназии. А как врач, я знаю, что мучения, если это боль, можно умалить и в достаточной степени с помощью современных препаратов. Существуют мощные обезболивающие.Я консультировался с врачами из онкоцентра в Москве. Мне ясно ответили, что могут решить задачу любой сложности, если это касается обезболивания. Другой момент определяется скорее мучением родственников или близких людей, когда больной находится в коме и может пребывать в таком состоянии очень долго. Но в таком случае родственники или близкие выносят некий приговор, от которого пострадают сами. А формулировка "в исключительных случаях" фальшива. Критериев исключительности нет.

Товарищам по несчастью хочу сказать, что крест нам дается по силам. Надо искать опоры в поддержке как можно большего количества людей. Самое хорошее ощущение дает то, что множество моих друзей, поклонников моего скромного творчества обращаются к силам Небесным с просьбой о помощи мне. Также необходимо ежедневное чтение молитв за здравие и обязательно надо благодарить Спасителя за все, что он делает для нас. Наши страдания переносим не только мы, поверьте. Сказано ведь давным-давно, что ни единый волос не упадет с нашей головы без воли Божьей. Я не религиозный фанатик, я трезвый и здравомыслящий человек. И могу с уверенностью сказать, что чтение молитв, посещение церкви, регулярные исповеди и причастия облегчают мою ношу. А она, к сожалению, достаточно тяжела.

...Акрамя іншага, у вышэйпрыведзеным тэксце мяне прывабіла ідэя ў тым ліку і "шукаць апірышча ў падтрымцы як мага большай колькасьці людзей" у цяжкой сітуацыі.
Як гэта правільна! Як гэта натуральна!
Трэба пра кожнай магчымасці дапамагаць і падтрымліваць іншых, - але трэба і самому, калі ёсць патрэба, шукаць падтрымкі і дапамогі. Гэта нармальна, натуральна. Няма ніякай маральнай неабходнасці горда пазбягаць дапамогі, калі ёсць магчымасць яе атрымаць.
"Мы даны друг другу", - казала на лекцыі спадарыня Ала Максімаўна Русецкая.
А ў Джона Максвэла ёсць выдатнае выказванне пра тое, што ніхто не дабіваецца нічога толькі сам. Заўсёды ёсць людзі, якім мы павінныя быць удзячнымі за дасягненні (даслоўна не памяатаю, але сэнс такі. Гэта з файнай, вельмі файнай кнігі Джон Максвелл "Как превратить неудачи в ступени к успеху").

"А цяпер мы возьмем іголачку і нітачку і паспрабуем залатаць дзірачку", -
казала я сабе, пасля тае самае каталіцкае працэсіі крочачы ў напрамку майго ўлюблёнага паба.
Адкуль падчас праходжання працэсіі даносіўся нездаровы рогат.
Калі б то было яшчэ з боку звычайнага бару...
Але ў "Корнуоле" збіраюцца аматары рока і медыевальнай рэканструкцыі.
Мне было да слёз крыўдна за субкультуру.
Каму-каму, а мне, праваслаўнаму апалагету рока і іншых прыемных і гожых рэчаў, такая рэакцыя была ну зусім не даспадобы і гразілася пахіснуць мае дабрадушныя развагі пра субкультуры.
Малілася, канешне, каб дзейнічаць адпаведным чынам.
Падышла, і, ўбачыўшы першы знаёмы твар, запыталася, што за халера. Чаму раздаваўся рогат.
Знаёмы растлумачыў свайму знаёмаму, што я з Беларусі - гэта і тлумачыла, паводле ягонага меркавання маю рэакцыю. Ну, яшчэ нешта сказаў пра тое, што каталіцызм - нэта старое. Я зрабіла заўвагу, што справа тут нават не ў поглядах, а ў звычайнай павазе. Падчас таго тлумачэння ўзніклі слёзы - ну, я ўмею ў патрэбны момант расплакацца, як Сталін на пахаванні Кірава. Дакладней, маё няўменне стрымаць слёзы часам грае добрую ролю ў перакананні суразмоўцы. Ці хаця б эстэтычную ролю.
У той момант атмасфера ў пабе была не настолькі размоўна-медытатыўнай, каб працягваць тэму. І я вырашыла адкласці яе на наступны дзень.
Думала, прыду неяк удзень, калі спакойна. Пагавару. З патронам, з заўсягдатаямі, - распытаю, што канкрэтна адбылося, ці многа народу па-дурному зарагатала, калі праходзіў Крыжовы Шлях, і спакойна растлумачу, чаму я лічу такую з'яву непрымальнай.
Бо гэта не клуб сатаністаў і не месца, куды прыходзяць тупа выпіць і падзабавіцца. Я прычасная да субкультуры гэтага барчыка, - прынамсі, прыходжу туды, каб павязаць кручком. Атмасфера распалагае да творчасці. І не буду бяз бою пасылаць яе (субкультурку) да д'ябла (ці здаваць яе д'яблу).
Былі думкі і пра тое, каб з тае нагоды вывесіць невялікую аб'яўку з маім меркаванням. Гэта трансфармавалася ў больш здарова-стандартную ідэю, рэалізаваную як пост на старонцы паба ў Фэйсбуку:
"Шаноўныя сябры,
Я надзвычай люблю "Корнуол" за ягоную натхняльную атмасферу. Для мяне гэта месца, куды прыходзяць не проста выпіць, але і каб пакамунікаваць і паслухаць добрую музыку; дзе гавораць не для таго, каб проста пагаварыць абы аб чым, але каб нешта сказаць...
Я была сапраўды расчараваная, калі пачула дурны смех падчас праходжання каталіцкай працэсіі Крыжовага Шляху. Я ўдзельнічала ў гэтай працэсіі і магу сказаць, што "Корнуол" аказаўся адзіным месцам, дзе рэакцыя была неадэкватнай!
У пэўным сэнсе, гэта праблема не рэлігіі. Гэта праблема звычайнае чалавечае павагі. У нас могуць быць якія-заўгодна погляды і адносіны да рэлігіі. Але трэба як мінімум паважаць іншых".
Тры чалавекі з групы "Корнуола" гэты пост "лайкнулі".
На наступны дзень я запыталася ў патрона, што за халера. Ён хмыкнуў, - як я зразумела, ён падзяліў маю думку, што гэта было дурное (у сэнсе, смех). І ён падцьвердзіў, што рагаталі не ўсе. Падаецца, сказаў, што два-тры чалавекі.
Дзірка залатаная. Можна спакойна прыходзіць піць каву (і інш.), - што і раблю.
Мяркую, як правіла, лічыць якуюсьці субкультуру добрай ці дрэннай - памылка. Субкультурка складаецца з розных людзей, ва ўсіх іх свае погляды. Калі б быў перачань, напрыклад, асноўных прынцыпаў Гота (Металіста, Хіпі і гд), - гэты перачань можна было б з маральнай пазіцыі ацаніць. Але калі такія перачні і ёсць, то яны адбіваць, зноўку ж, толькі суб'ектыўнае меркаванне пэўных прадстаўнікоў. Сама ж субкультура (ну, калі яна раптам не аб'яднаная вакол нечага прынцыпова дрэннага, напрыклад культу сатаны ці порна ці яшчэ чаго), колькі б у яе складзе не было небяспечных рэчаў - ня дрэнная. Як і не добрая. Яна не ратуе. Але і ня губіць (сама па сабе). Яна можа ўтрымліваць рэчы нейтральныя, рэчы, поўныя святла і дабрыні, - і рэчы, напоеныя цемрай. Прычым тое, другое і трэцяе можа быць вельмі падобным па стылістыцы і, напрыклад, аб'яднаным пад вокладкай аднаго МР3-ска...
Авва Дарафей казаў пра сумленне ў адносінах да матэрыяльных рэчаў. Мяркую, што калі нават да матэрыяльных рэчаў варта ставіцца з беражлівасцю - тым больш да культурных рэаліў, якія нам самім могуць быць па барабану (як мне рэп, напрыклад), але камусьці - вельмі дарагія. І не рубіць з пляча.
Паверце, спадары аматары паразважаць пра "дэструктыўныя" рэчы, - камусьці ад вашых "рубак з пляча" можа быць балюча. А то і вельмі, вельмі траўматычна (тут я ўспамінаю сваё ўвацэркаўленне - але гэта іншая гісторыя...).